Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 1 / 2021

Γιατί όλοι αυτοί οι «κακοί συνωμοσιολόγοι» φωνάζουν για τον κορονοϊό και για το εμβόλιο;

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί; Τι κίνητρα έχουν, βρε αδελφέ;

Ας δούμε μερικές πιθανές απαντήσεις:

—Είναι εχθρικοί πράκτορες και προπαγανδιστές; (Αλλά πράκτορες και προπαγανδιστές που υπηρετούν ποιον; Δεδομένου ότι ο κορονοϊός είναι απλωμένος σ’όλο τον κόσμο, ποιον υπηρετούν; Τους εξωγήινους;)

—Είναι όλοι τελείως ηλίθιοι και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν ηλίθιοι και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Είναι όλοι παράφρονες· σχιζοφρενείς, ξέρω γω, κάτι τέτοιο. Ό,τι κι αν συμβαίνει, στον γενικό όρο «σχιζοφρενής» θα μπορείς να το εντάξεις, σωστά; (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν τρελοί και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Ανήκουν σε κάποια μυστική θρησκευτική οργάνωση που είναι απλωμένη σ’όλο τον κόσμο και προσπαθεί να φέρει το τέλος του. (Εεεε, κάτι λέγαμε για συνωμοσιολογίες;)

Όπως βλέπεις, αν το καλοσκεφτείς δεν βγάζει κανένα λογικό νόημα το γιατί αυτοί οι υποτιθέμενοι «συνωμοσιολόγοι» αμφισβητούν τα lockdown, τις μάσκες, τον αριθμό των θανάτων από Covid, την εγκυρότητα των τεστ για τον ιό, και την ασφάλεια του εμβολίου, ενώ τονίζουν διάφορες σκοτεινές πτυχές του όλου θέματος σχετικά με φαρμακευτικές εταιρείες, Μπιλ Γκέιτς, ευγονική, και τα λοιπά.

Σοβαρά τώρα: μπορείς να σκεφτείς έστω και μία καλή δικαιολογία γιατί να λένε ψέματα;

Σε τελική ανάλυση, γιατί να μη θέλουν κι αυτοί να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Είναι δυνατόν να θέλουν όλοι, μαζικά, να ψοφήσουμε από κορονοϊό σε τούτο τον πλανήτη; Τι διάολο ατζέντα είναι αυτή που μπορεί να έχουν; Είναι, μήπως, μεταμορφωμένοι φιδάνθρωποι;

Σκέψου το αυτό προτού απορρίψεις όσους αμφισβητούν το οτιδήποτε σχετικά με τον κορονοϊό.

Οι υποστηρικτές των φαρμακευτικών και άλλων οργανώσεων μπορεί να έχουν κάτι να κερδίσουν από όλη αυτή την ιστορία. Λεφτά, κατά πρώτον. Θέσεις εξουσίας, κατά δεύτερον. Επιρροή επάνω στον «κοσμάκι», κατά τρίτον.

Οι αμφισβητίες του κορονοϊού τι ύποπτο μπορεί να αποσκοπούν να επιτύχουν; Το μόνο «ύποπτο» που μπορεί να θέλουν είναι να συνεχίσουμε όλοι να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι επάνω σ’αυτό τον πλανήτη (ή όσο σκατά τα καταφέρναμε να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι ώς τώρα· δεν υπάρχει λόγος να πάμε προς το χειρότερο).

Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος που έχει σώας τας φρένας ότι οι αμφισβητίες του κορονοϊού θέλουν να πεθάνουμε όλοι – και οι ίδιοι μαζί! – από Covid; Ή ότι είναι όλοι, μαζικά, βλάκες και παράφρονες;

Ήμαρτον...

Αν πραγματικά το πιστεύεις κάτι τέτοιο, ο φόβος σου είναι που σ’το λέει. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λογική εξήγηση.

Σκέψου, επιπλέον, σε πόσες παρατάξεις, ιδεολογίες, και φιλοσοφίες ανήκουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είναι καν όλοι από την ίδια παράταξη. Υπάρχουν αναρχικοί, υπάρχουν ακροδεξιοί, δεξιοί, αριστεροί, μυστικιστές, ανεξάρτητοι ερευνητές, transcendentalists, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, επιστήμονες, και διάφοροι άλλοι.

Τώρα, θέλει κανείς να πει ότι όλοι αυτοί ανήκουν σε κάποια παγκόσμια σκοτεινή οργάνωση που αποσκοπεί να καταστρέψει τον κόσμο από μόλυνση Covid-19; Ή ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βλάκες; Αν μη τι άλλο, οι περισσότεροι φαίνονται το ίδιο – αν όχι περισσότερο – ευφυείς με αυτούς που υποστηρίζουν τα καταπιεστικά μέτρα και τα εξαναγκαστικά εμβόλια.

Παραμέρισε τον φόβο σου και ξανασκέψου το. Τι συμβαίνει εδώ πέρα;

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πεθάνεις από Covid. Το σίγουρο είναι ότι θα πεθάνεις από κάτι. Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις και, άρα, δεν έχει τίποτα το τρομαχτικό. Πώς θέλεις, όμως, να ζήσεις ώς τότε; Υπό υποτιθέμενη «καραντίνα» και καταπίεση, ως πειραματόζωο; Ή ως ελεύθερος άνθρωπος;

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]