Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 1 / 2021

Γιατί όλοι αυτοί οι «κακοί συνωμοσιολόγοι» φωνάζουν για τον κορονοϊό και για το εμβόλιο;

Έχεις ποτέ αναρωτηθεί; Τι κίνητρα έχουν, βρε αδελφέ;

Ας δούμε μερικές πιθανές απαντήσεις:

—Είναι εχθρικοί πράκτορες και προπαγανδιστές; (Αλλά πράκτορες και προπαγανδιστές που υπηρετούν ποιον; Δεδομένου ότι ο κορονοϊός είναι απλωμένος σ’όλο τον κόσμο, ποιον υπηρετούν; Τους εξωγήινους;)

—Είναι όλοι τελείως ηλίθιοι και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν ηλίθιοι και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Είναι όλοι παράφρονες· σχιζοφρενείς, ξέρω γω, κάτι τέτοιο. Ό,τι κι αν συμβαίνει, στον γενικό όρο «σχιζοφρενής» θα μπορείς να το εντάξεις, σωστά; (Ωστόσο, δεν ακούγονται σαν τρελοί και παρουσιάζουν με στοιχεία και λογικά επιχειρήματα όσα παρουσιάζουν.)

—Ανήκουν σε κάποια μυστική θρησκευτική οργάνωση που είναι απλωμένη σ’όλο τον κόσμο και προσπαθεί να φέρει το τέλος του. (Εεεε, κάτι λέγαμε για συνωμοσιολογίες;)

Όπως βλέπεις, αν το καλοσκεφτείς δεν βγάζει κανένα λογικό νόημα το γιατί αυτοί οι υποτιθέμενοι «συνωμοσιολόγοι» αμφισβητούν τα lockdown, τις μάσκες, τον αριθμό των θανάτων από Covid, την εγκυρότητα των τεστ για τον ιό, και την ασφάλεια του εμβολίου, ενώ τονίζουν διάφορες σκοτεινές πτυχές του όλου θέματος σχετικά με φαρμακευτικές εταιρείες, Μπιλ Γκέιτς, ευγονική, και τα λοιπά.

Σοβαρά τώρα: μπορείς να σκεφτείς έστω και μία καλή δικαιολογία γιατί να λένε ψέματα;

Σε τελική ανάλυση, γιατί να μη θέλουν κι αυτοί να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Είναι δυνατόν να θέλουν όλοι, μαζικά, να ψοφήσουμε από κορονοϊό σε τούτο τον πλανήτη; Τι διάολο ατζέντα είναι αυτή που μπορεί να έχουν; Είναι, μήπως, μεταμορφωμένοι φιδάνθρωποι;

Σκέψου το αυτό προτού απορρίψεις όσους αμφισβητούν το οτιδήποτε σχετικά με τον κορονοϊό.

Οι υποστηρικτές των φαρμακευτικών και άλλων οργανώσεων μπορεί να έχουν κάτι να κερδίσουν από όλη αυτή την ιστορία. Λεφτά, κατά πρώτον. Θέσεις εξουσίας, κατά δεύτερον. Επιρροή επάνω στον «κοσμάκι», κατά τρίτον.

Οι αμφισβητίες του κορονοϊού τι ύποπτο μπορεί να αποσκοπούν να επιτύχουν; Το μόνο «ύποπτο» που μπορεί να θέλουν είναι να συνεχίσουμε όλοι να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι επάνω σ’αυτό τον πλανήτη (ή όσο σκατά τα καταφέρναμε να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι ώς τώρα· δεν υπάρχει λόγος να πάμε προς το χειρότερο).

Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος που έχει σώας τας φρένας ότι οι αμφισβητίες του κορονοϊού θέλουν να πεθάνουμε όλοι – και οι ίδιοι μαζί! – από Covid; Ή ότι είναι όλοι, μαζικά, βλάκες και παράφρονες;

Ήμαρτον...

Αν πραγματικά το πιστεύεις κάτι τέτοιο, ο φόβος σου είναι που σ’το λέει. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λογική εξήγηση.

Σκέψου, επιπλέον, σε πόσες παρατάξεις, ιδεολογίες, και φιλοσοφίες ανήκουν αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είναι καν όλοι από την ίδια παράταξη. Υπάρχουν αναρχικοί, υπάρχουν ακροδεξιοί, δεξιοί, αριστεροί, μυστικιστές, ανεξάρτητοι ερευνητές, transcendentalists, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, επιστήμονες, και διάφοροι άλλοι.

Τώρα, θέλει κανείς να πει ότι όλοι αυτοί ανήκουν σε κάποια παγκόσμια σκοτεινή οργάνωση που αποσκοπεί να καταστρέψει τον κόσμο από μόλυνση Covid-19; Ή ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βλάκες; Αν μη τι άλλο, οι περισσότεροι φαίνονται το ίδιο – αν όχι περισσότερο – ευφυείς με αυτούς που υποστηρίζουν τα καταπιεστικά μέτρα και τα εξαναγκαστικά εμβόλια.

Παραμέρισε τον φόβο σου και ξανασκέψου το. Τι συμβαίνει εδώ πέρα;

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα πεθάνεις από Covid. Το σίγουρο είναι ότι θα πεθάνεις από κάτι. Αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις και, άρα, δεν έχει τίποτα το τρομαχτικό. Πώς θέλεις, όμως, να ζήσεις ώς τότε; Υπό υποτιθέμενη «καραντίνα» και καταπίεση, ως πειραματόζωο; Ή ως ελεύθερος άνθρωπος;

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]